Help, ik ben een cliché

Eén blogje. Eén stukje tekst over deze hele bewogen periode. Over die bolle buik, die er heus niet zomaar kwam en die we dus geen nanoseconde vanzelfsprekend vinden/vonden. Over De Grote Droom en alle Mini-Nachtmerries die daarbij horen. Geen best practice, want als je wil horen ‘hoe het moet’, laat het dan zeker niet van mij zijn. Gewoon, een aantal bedenkingen.

Publiek bezit

Zodra je zwanger bent, word je blijkbaar publiek bezit. Mijn buik is de laatste maanden meer ongewild aangeraakt dan een puppy in een kleuterschool. Blijkbaar is ‘the bump’ een soort accessoire waar iedereen naar hartenlust over mag wrijven als was het een magische lamp. Ik hoop dat al die wensen mogen uitkomen, maar ik ben er liefst niet aansprakelijk voor.

Iedereen heeft ook een uitgesproken mening over de vorm. Die gaat van “allez zeg, ’t is voor elke moment, zeker?” tot “amai, daar mag nog flink wat bijkomen, hé, je wil toch een sterke baby?”. Ook de stevigheid is hoe dan ook een reden tot bezorgdheid of verontwaardiging. Je gewicht is niet langer privé, maar wordt openlijk bediscussieerd, welk getal je ook verzint.

Hetzelfde geldt voor alle lichaamsdelen die zich in de buurt van die bobbel bevinden. Er zijn mij keizersneden en borstvoeding aan- en afgeraden om redenen die ik normaalgezien niet met vage kennissen bespreek. Want zelfs je mannelijk aanhangsel is niet langer een entiteit op zich. Blijkbaar is er een soort vaag systeem van wederzijdse rechten en plichten waar enkel mysterieus knipogend naar verwezen wordt. Ook hem wordt verwarrend advies toegedaan, of hij nu aanwezig is of niet.

Hormonenmaffia

En ook hij wordt het slachtoffer van wat we smalend ‘de hormonenmaffia’ zijn gaan noemen. Maffe maffiosi zijn in deze vaak verpakt als keurige dames in een babyspullenwinkel of auteurs van zwaarwichtige boeken die zwangere vrouwen en jonge ouders vertellen ‘hoe het moet’ en inspelen op je grootste angsten.

  • Je gaat toch geen tweedehands bedje gebruiken? Dit belachelijk dure model vermindert het risico op wiegendood. En je wil toch het beste voor je kind? (Ik verzin dit helaas niet.)
  • Je moet vanaf maand drie écht wel op je linkerzijde slapen voor de bloedcirculatie en zelfs aan alcohol ruiken kan hersenschade veroorzaken. Je wil toch geen beschadigd kind op de wereld zetten? (Ik had gelukkig niet zelf betaald voor dat boek.)

Je hebt geen verweer. Je zit tjokvol hormonen dus voor je het weet ga je naar huis met een kettinkje voor op je buik waarvan het geluid van het belletje de groei zou stimuleren. Klinkklare onzin, maar er moest maar eens een grammetje waarheid inzitten. Baadt het niet… Toch?

Het ergste wat een gezonde zwangere vrouw kan overkomen, is hele slimme marketing.

Babibrein

Niet alleen je fysieke capaciteiten gaan zienderogen achteruit. Schoonmoeder Natuur heeft nog een fijn trucje bedacht om je als zwangere vrouw helemaal hulpeloos te voelen. Volgens sommigen heeft het te maken met verminderd hersenvocht of eiwit, ik heb het opgegeven om erover na te denken.

Waarover had ik het ook weer?

Ik heb de afgelopen maand op de verkeerde bus staan wachten, een anderskleurige auto proberen te openen omdat ik dacht dat het de mijne was, ik ben namen vergeten van vrienden die ik al meer dan tien jaar ken en ik vroeg me op zondagochtend af waarom het zo rustig was op weg naar het werk. Wetenschapzijdank heb ik een zeer begripvolle baas. En collega’s met bakken engelengeduld die me bijtijds eens flink uitlachen.

Lichtelijk besmettelijk

Want gelukkig lijken die hormonen ook overdraagbaar te zijn. Lieve schatten uit mijn dichtste kring, lijken zonder woorden te beseffen hoe kwetsbaar en groots, hoe overmoedig en angstig, hoe zweverig en in de put ik me tegelijk voel. Ze brengen kleertjes, poppenhuizen, knuffels, spullen, soep, zichzelf en lieve verhalen mee. Ze willen weten hoe het echt gaat en geven alleen hun mening als ik daar drie keer om vraag. Ze vertellen geen ongevraagde horrorverhalen, maar gaan ook niets verbloemen.

Ze doen mij – en mijn geweldige echtgenoot – vooral beseffen dat we dit niet alleen hoeven te doen. Dat er nu al een heel team klaarstaat om onze dochter te beschermen tegen ongevraagd advies of – ik mag er niet aan denken – aanrakingen. Mijn dochter heeft nu al een heel leger sterke vrouwen en softe mannen ter beschikking. Een stevige clan van vrienden en familie die haar met open armen zal ontvangen.

En ook op dat vlak ben ik gelukkig een cliché; ik zit hier dankbaar te snotteren. Ik loop over van diepe dankbaarheid en warme woorden. En hormonen. Dat ook.

#Preggopret op Twitter? Hier-o! 

Advertenties

Een gedachte over “Help, ik ben een cliché

  1. Ik ben geen mama, dus kan ik alleen een heel klein beetje jaloers zijn…. Geen advies, geen raad, maar ik mag jou toch clichématig een ‘fijne bevalling’ toewensen? 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s